ขอใช้บล็อกเป็นไดสักหนึ่งวันเถอะ
...
สุดยอดแห่งความโมโหมาก...
วันนี้ตอนเช้าโกรธไอ้สัดนั่น เดินเหยียบขาแล้วไม่ขอโทษ
เบียดเข้ามาแล้วยังเดินเอ้อระเหยอีกต่างหาก มันคิดว่าขาตูคืออะไรวะ
แต่งตัวก็ดี พวกพนักงานบริษัทแน่นอน
เชี่ย..เฮงซวยห่วยแตก ขอให้แ-งมันตกต่ำเหมือนขาที่มันเหยียบนั้นแหละ
การศึกษามี แต่ไร้ซึ่งมารยาท
เกิดเป็นตัวผู้ซะเปล่า หน้าไม่มียางอาย
แล้ววันนี้อีก..พี่ที่บริษัทมาเซ้าซี้
จะให้ไปดูหนังด้วยให้ได้
ชวนตั้งแต่เมื่อวาน บอกว่าไม่มีตังค์ ไม่อยากไปก็ยังจะชวนอยู่นั่น
เข้าใจว่าหวังดี อยากจะเลี้ยง แต่ไม่ต้องหรอก
พอบอกครั้งที่ 3 ที่ 4 ยังไม่เลิก จะเอายังไงกันนี่
...
วันนี้รมณ์เสียทั้งวัน แต่พยายามทำสดชื่นเข้าไว้
อันที่จริงก็เสียหลายวันแล้ว
พยายามเล่นหัว เฮฮา บ้าบอคอแตกไปตามประสาไอ้บ้าตัวหนึ่ง
ทั้งๆ ที่ใจตูไม่อยากจะยิ้มเลย ก็ยังพยายามจะยิ้ม
ที่นี้พี่แกเซ้าซี้หนักๆ เข้า ตูเลยวีนแตก
"อย่ามาเซ้าซี้ตอนกำลังอารมณ์เสียได้มั้ย รำคาญ"
"ไม่ต้องมาเลี้ยงหรอก เก็บตังค์ไว้เลี้ยงสาวๆ เหอะ"
เงียบ..
ก่อนเขาจะไปกัน ยังหันมามองว่า ไอ้หน้ายังงี้ตูไม่น่าชวนมันเลย
ตูหวังดีแท้ๆ เจือกทำหยาบคายใส่
ก็บอกไปแล้วว่าอารมณ์ไม่ดี ไม่อยากไปไหน
ไม่เชื่อก็จะได้รู้นิสัยจริงๆ กันล่ะ
อุตส่าห์พยายามทำมู้ดให้มันดีๆ แล้วนะ พูดคำเดียวให้มันรู้เรื่องดิ
ไม่งั้นคนเขาจะพูดได้ไง
ว่า "ดีน้อยเกินไป" น่ะ
(I'm Very Very Bad Today)
